Σάββατο, 26 Απριλίου 2014

Όνειρο ανοιξιάτικης νυκτός...


Eίναι μερικά βράδια που η αλήθεια και το ψέμα παίζουν κρυφτό μες στο μυαλό σου...
Ο φόβος κατακλύζει το νου σου και η ανασφάλεια σβήνει αδιάντροπα κάθε συναίσθηση της λογικής..
Κι όμως, παντού ακούς ένα σιγανό τραγουδάκι..
Ένα άρρυθμο, εκνευριστικό ήχο που βουίζει μέσα στα αυτιά σου..
Η φύση σήμερα για έναν ανεξήγητο λόγο γιορτάζει..Τα άστρα έχουν πάρει άδεια αναψυχής, λένε..
Κατέβηκαν να προσφέρουν συντροφιά στα πουλιά της νύχτας 
και όλο το παράλληλο βασίλειο που εξαπλώνεται κάθε βράδυ μέσα στο αχανές σκοτάδι..
Και το τραγούδι τους όλο και δυναμώνει.. 
Με θράσος, με μανία..

"Αν μ' ακούει κάποιος, σας παρακαλώ σταματήστε!", ουρλιάζεις με όλη σου τη δύναμη..
Μα μάλλον μάταια καταπονείσαι.. 
Και τι δε θα 'δινες για λίγη ησυχία..
Μια σταλιά μόνο..
Και; Ποιος νοιάζεται;
Είναι κανείς πλάι σου;΄
Πόσο λαχταράς ένα χαμόγελο να σ' αγκαλιάσει και να...
Μα..
Περίμενε..

Πριν καν προλάβεις να τελειώσεις την φράση σου,
πριν καν χύσεις το χιλιοστό πρώτο σου δάκρυ..
 Εμφανίζεται μια μυστήρια παρουσία μπροστά σου..
Κρύβεσαι τρομαγμένη στα σεντόνια σου και την παρατηρείς.
Την κοιτάζεις να στέκει εκεί.. 
Αγέρωχη, θυμωμένη..
Πόσο όμορφη φαντάζει μέσα στο μακρύ της, βαθύ γαλάζιο φόρεμα..
Με τα μακριά, ξανθιά μαλλιά της να στολίζουν το ανέγγιχτο, κατάλευκο πρόσωπό της.
Κι αυτά τα άκρως εκφραστικά μάτια που σε τρυπούν ολόκληρη..
Θα ορκιζόσουν πως την έχεις κάπου ξαναδεί..

"Σταμάτα", σου ψιθυρίζει νευριασμένα.
"Παραπονιέσαι για μοναξιά κι όμως ποτέ δεν αναρωτήθηκες 
μήπως εσύ η ίδια φυλάκισες τον εαυτό σου σ' ένα απέραντο, προστατευμένο κάστρο
και παράτησες το κλειδί στους βάλτους της αμφιβολίας και μιας πικρής απαισιοδοξίας.
Δάκρυα κυλούν στο πρόσωπό σου,
 ως απόκριση στην ακατάπαυστη παγωνιά που νεκρώνει την ψυχή σου.
 Πόσο δύσκολο είναι σκεφτείς να ρίξεις το άγχος, τη θλίψη, την απόγνωση στο τζάκι να ζεσταθείς;
Να περάσεις ώρες ατελείωτες μπροστά απ' την φωτιά, 
αφομοιώνοντας με κάθε λεπτομέρεια τις μανιασμένες τις φλόγες,
που σου προσφέρουν καταφύγιο, θανατώνοντας όλα όσα κατεβάζουν την θερμοκρασία της καρδιάς σου.
Πάψε πια να γκρινιάζεις πως έχεις πλέον χάσει το δρόμο για τον εαυτό σου.
Εκεί είναι και σε περιμένει.
Στο δικό σου μόνο χέρι είναι σταματήσεις να κόψεις τους θάμνους που περιορίζουν το τοπίο.
Μη λυπάσαι τα φίδια που δε θα βρουν τις φωλιές τους..
Είναι αυτά που τόσα χρόνια δηλητηριάζουν αδιάκοπα τη λογική σου.

Κι αν προβληματίζεσαι για το ποια είμαι εγώ 
και γιατί στα λέω όλα αυτά ψιθυρίζοντας,
μάλλον πρέπει να επιστρατεύσεις τη μνήμη σου.
Είμαι όλα εκείνα τα όνειρα που εσύ σκότωσες,
με το φόβο της αποτυχίας.
Είμαι όλα τα χαμόγελα που έπνιξες απ' το πρόσωπό σου,
με τις τύψεις πως δεν τα άξιζες.
Είμαι όλα τα ταξίδια που δεν τόλμησες,
με την πρόφαση πως είχες δουλειά.
Είμαι τα παιχνίδια που απαξίωσες, 
με τη σκέψη πως δεν τα είχες ανάγκη.
Εσύ μας στίβαξες σ' ένα σκοτεινό ντουλάπι στο υπόγειο σου 
και αγνόησες περιφρονητικά την ύπαρξή μας.
Δεν έχουμε πλέον φωνή, δεν έχουμε άλλη δύναμη να τσιρίξουμε.
Μόνο μια ατέρμονη ελπίδα πως κάποτε θα μας ελευθερώσεις.

Μην θυμώνεις με τ' αστέρια.
Συνωμότησαν κι αυτά, να μας χαρίσουν λίγο χρόνο, μήπως σε συνετίσουμε.
Δεν είμαι σίγουρη αν τελικά καταφέραμε κάτι και τι ακριβώς είναι αυτό..
Δε γνωρίζω αν κάποια αχτίδα αισιοδοξίας 
κατόρθωσε να διασχίσει τις θωρακισμένες πόρτες του μυαλού σου.
Ξέρω μόνο πως ο χρόνος μας κάπου εδώ τελειώνει.
Οι τελευταίοι κόκκοι αγγίζουν τη βάση της κλεψύδρας..

Φρόντισε να ονειρευτείς γλυκά σήμερα.
Κι αν ποτέ αμφιβάλεις για το αν όλο αυτό συνέβη στ' αλήθεια 
ή ήταν μια φαντασίωση, μια ομίχλη, μια περίεργη συνέπεια της κούρασής σου..
Θυμίσου αυτή τη γλυκόπικρη γεύση στα χείλη σου,
το φτερούγισμα και τη ζεστασιά στην καρδιά σου..
Αυτή ποτέ δε θα σε κοροϊδέψει, 
όσο κι αν τη μάτωσες,
όσες πληγές κι αν της προκάλεσες,
όσες χαρακιές με τα μαχαίρια της απελπισίας σου.
Ποτέ μην το ξεχάσεις αυτό.."

Αυτές ήταν οι τελευταίες της λέξεις.
Κι έτσι απλά, εξαφανίστηκε.
Σαν ένα σύννεφο που απέδωσε όλες τις σταγόνες του
και χάθηκε στον ορίζοντα.

...

Κοιμήσου.
Τίποτε δε θα 'ναι ίδιο αύριο.

Στο υπόσχομαι.





Πέμπτη, 24 Απριλίου 2014

Ακροβατώντας στα μονοπάτια των αστεριών...


Κάποια νύχτα το φεγγάρι έφεγγε με περισσή επιμονή μέσα από τα παραθυρόφυλλα του δωματίου μου, τόση επιμονή που κατάφερε να με αποσπάσει από τους εφιάλτες μου... Ξύπνησα, λοιπόν, σαστισμένη, και αναρωτήθηκα ποιες μυστηριώδεις νεράιδες της σελήνης είχαν αποφασίσει να πιάσουν κουβέντα πάλι πάνω από το σπίτι μου... Ήταν έτσι κι αλλιώς μια πολύ δύσκολη και ατελείωτη νύχτα για μένα.  Είχα καταφέρει με μεγάλη δυσκολία να πείσω τον εαυτό μου να σταματήσει τα δάκρυα και τις σκοτεινές σκέψεις.  Eξάλλου, χρειαζόμουν οπωσδήποτε αρκετή ξεκούραση για να μπορέσω να αντιμετωπίσω ξανά, ίσως κάπως καλύτερα, αυτή την φορά, και με λιγότερα λάθη, τους Λαβυρίνθους και τους Μινώταυρους της επόμενης μέρας...

Τότε ήταν που σηκώθηκα και αποφάσισα για πρώτη φορά στη ζωή μου να κοιτάξω τον ουρανό με ηρεμία και να αντλήσω κουράγιο από τη λάμψη των αστεριών και της σελήνης...  Αναρωτήθηκα πώς ήταν δυνατόν το φεγγάρι να είναι πάντοτε τόσο μόνο και ταυτόχρονα να έχει τη δύναμη να διασκορπίζει απεριόριστα φως σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, και μάλιστα επί καθημερινής βάσεως!  Και μετά είπα, δε γίνεται!  Θα υπάρχει κάποιο μικρό αστεράκι εκεί δίπλα που θα του κρατάει διαρκώς συντροφιά και θα του ψιθυρίζει λόγια ειλικρινούς αγάπης...  Τυχερό το φεγγάρι έτσι;  Πάρα πολύ, σκέφτηκα...

Και τότε ήταν που ένιωσα κάτι διαφορετικό μέσα μου!  Είδα ένα αστέρι ξαφνικά να λαμπυρίζει και... και... όσο ανόητο και παρανοϊκό κι αν φαντάζει, αισθάνθηκα  σαν να μου κλείνε το μάτι, σαν να  απλώνε το χέρι του και να μου χαιδεύε τα μαλλιά,  λέγοντας μου με σιγουριά: "Κι αυτό θα περάσει..."  Θα μου πείτε, έχουν τα αστέρια μάτια και χέρια;  Μη ρωτάτε εμένα, τα μάτια της καρδιάς μου αυτό μου έδειξαν εκείνη την παγερή, αλλά τόσο καθοριστική νύχτα.. .Κι εκείνη ακριβώς ήταν η στιγμή που είπα στον εαυτό μου, ίσως τελικά να μην είμαι και τόσο μόνη όσο φαντάζομαι! Ίσως τελικά κάπου, μπορεί και στην άλλη άκρη τής ηπείρου, να υπάρχει κάποια ψυχή που να αισθάνεται, έστω και στο ελάχιστο, αυτό που αισθάνομαι κι εγώ... Ίσως τελικά ο ο ωκεανός της θλίψης, στον οποίον πίστευα ότι, σαν ένας δεύτερος Τιτανικός, έχω βυθιστεί, να έχει κάποια διαφυγή... 'Ισως... Και πάλι δεν είναι δυνατόν να μείνω στα ίσως... "Θα το ανακαλύψω, θα τα καταφέρω, θα αλλάξω!!!! Δε θα μείνω εδώ! Όχι πια, φτάνει!", άρχισαν οι φωνητικές χορδές της ψυχής μου να τσιρίζουν με αποφασιστικότητα!  Τι χαζές, ονειροπαρμένες χορδές, θα σκέφτεστε όλοι σας... Μπορεί...  Αυτή η ζωή όμως μου είχε ήδη δείξει ότι δεν είναι πάντα στρωμένη με ροδοπέταλα ούτε για τον έξυπνο, ούτε για τον σκληροπυρηνικό ρεαλιστή...

Με μεγάλη μου χαρά λοιπόν σας καλωσορίζω στο μυστικό μου κόσμο!! Έναν κόσμο που υφαίνεται γύρω από τα μονοπάτια των αστεριών, γύρω από εκείνα τα ίδια που μου έδειξαν ότι κανείς δεν είναι μόνος του, αρκεί να μην πάψει ποτέ να ελπίζει, να ονειρεύεται, και πάνω απ' όλα να ΖΕΙ!!! Το εισιτήριο σας διαρκεί εφ' όρου ζωής!!  Δέστε τις ζώνες σας και σας εύχομαι με όλη μου την καρδιά να απολαύσετε το ταξίδι! :)